Dag vier: hoofdstuk 52 t/m 58

52. Thijs
Bij het geluid van mijn wekker schiet ik gedesoriënteerd overeind. Hoe kan het dat ik mijn wekker hier hoor? Ik ben toch op vakantie? Waar is het klereding überhaupt? Dan weet ik het weer. We gaan vandaag raften. We moeten over een uurtje klaarstaan. Daarom had ik mijn wekker gezet. En die heb ik expres naast Sterres hoofdkussen neergelegd, zodat ik ‘m niet zomaar zou kunnen uitzetten om verder te slapen, en zodat Sterre voor de verandering eens wakker zou worden. Het is allebei gelukt, al is Sterre er niet erg blij mee. Ze kreunt als ze me naar haar ziet kijken en draait haar rug naar me toe. ,,Ik wil niet raften. Ik wil slapen,” klinkt het gesmoord vanuit haar slaapzak. ,,Kom op,” zeg ik, terwijl ik rechtop ga zitten. ,,Raften is hartstikke leuk. Echt, iedereen die het gedaan heeft zegt dat het heel vet is.”
,,Maar het is sport. En ik hou niet van sport.”
,,Het is geen sport. Het is… avontuur.”
,,Op dit tijdstip hou ik ook niet van avontuur. Ik hou trouwens sowiezo niet van avontuur waarbij mijn haar nat wordt.”
,,Je haar wordt niet nat. Je krijgt een helm op.”
,,Dan wordt mijn haar nog steeds nat.”
,,Waarom heb je je eigenlijk opgegeven als je er geen zin in hebt?”
,,Omdat iedereen zich opgaf! Wat moet ik hier een hele dag in mijn eentje doen?”
,,Op het strand liggen! Heerlijk, hoor,” klinkt het vanuit Digna’s gedeelte van de tent. Ah, Digna is ook wakker. ,,Zeg eens tegen Sterre dat raften leuk is,” beveel ik haar. Ze grinnikt. ,,Raften is leuk, Sterre. Zeker voor mij, want Youri heeft gezegd dat hij ook meegaat.” Nu zit Sterre opeens recht overeind. ,,Echt?! Zie je hem vandaag weer?” ,,Ja!” zegt Digna vrolijk. ,,Ik hoop dat hij bij daglicht ook zo knap is. Nog bedankt voor je koppelpoging.” Sterre glimlacht, maar het lijkt niet echt van harte te gaan. ,,Graag gedaan, hoor.” Ze zal het wel niet leuk vinden dat Digna eerder iemand aan de haak heeft geslagen dan zij. Het is sowiezo een unicum dat ze nog niemand heeft gevonden. Het lijkt haar niet echt mee te zitten deze vakantie. Wel lullig voor haar, maar ik kan niet zeggen dat ik het héél erg vind.
Ik schiet in mijn teenslippers en pak mijn handdoek. ,,Ik ga lekker nog even douchen.” Digna grinnikt. ,,Metroseksueel. Je wordt toch zeiknat straks.” ,,Nee hoor,” Sterre schudt haar hoofd. ,,Je krijgt zo’n stinkende wetsuit aan. Maar goed, daarna wil je natuurlijk ook douchen, dus het is evengoed nutteloos om het nu te gaan doen.” Ze heeft echt een sprankelend humeur vanochtend. Dit is geen goed moment om met haar in discussie te gaan. ,,Toch doe ik het,” zeg ik, en het komt er wat geïrriteerder uit dan de bedoeling was. Ik slinger mijn handdoek over mijn schouder en loop de tent uit. In de tent van de anderen is het nog doodstil. Ik hoop dat ze eraan gedacht hebben een wekker te zetten. Als ze nog niet wakker zijn als ik terugkom van het douchen, zal ik maar eens voor wekker gaan spelen.
Het is nog rustig in de douches op dit uur van de dag. Ik hoef niet te wachten; ik kan meteen een douchehokje pakken. Naast me hoor ik iemand een bekend nummer fluiten. Normaal hou ik niet van mensen die deuntjes fluiten, maar dit klinkt tot mijn verbazing best goed. Fijn als mensen ’s morgens een goed humeur hebben.
Als ik voor de spiegel mijn haar sta te doen, komt de fluiter eindelijk zijn hokje uit, na het fluiten van ongeveer tien verschillende liedjes. Hij vangt mijn blik en grijnst naar me. ,,Sorry,” zegt hij. ,,Had je last van mijn fluitconcert?” ,,Ik? Oh, eh, nee,” stamel ik. Hij gaat voor de spiegel naast mij staan. Ik voel dat ik begin te zweten. Waarom komt hij zo vlak bij me staan? Er zijn nog ongeveer twintig andere wasbakken. Hij vangt mijn blik in de spiegel. Dit valt maar op één manier te interpreteren. Ik mag dan niet veel ervaring hebben met die dingen, ik ben niet gek. Mannen hebben vaker op die manier naar me gekeken. Ik grijp mijn toilettas en doe een stap achteruit. ,,Sorry,” zeg ik. ,,Ik… ik ben niet zo.” Hij haalt zijn wenkbrauwen op. ,,Niet? Oh, shit, sorry man. Excuses. Ik heb het niet vaak mis, maar soms…” ,,Het geeft niet,” zeg ik snel. ,,Fijne dag verder.” Dan loop ik met bonzend hart de doucheruimte uit.

53. Micha
Het is benauwd in de bus. Hier moet ik nog twee uur in zitten, denk ik als ik het trapje op klim. Gadverdamme. Ik hoop dat er wat ramen open kunnen en dat ik wat kan slapen. Ik kijk zoekend de bus rond. Die zit vol met mensen uit Argeles, een dorpje hier vlakbij waar ook veel mensen op vakantie zijn. Sophie zit in Argeles en zou ook mee gaan raften, dus ze moet erbij zitten. Maar ik zie haar niet zo snel. Ik voel een duw in mijn rug. ,,Kun je een beetje doorlopen? Er willen nog meer mensen naar binnen.” Ik kijk achterom. Het komt van een magere jongen met een zonnebril die zijn halve gezicht opslokt. ,,Misschien moet je vanavond eens wat minder coke naar binnen snuiven. Dan blijf je wat relaxter,” raad ik hem aan. Sam proest het uit. Ik geef haar een waarschuwende por. We moeten de gast met de zonnebril ook weer niet al te erg provoceren. Wie weet hoeveel agressieve vriendjes er nog achter hem staan.
Ik voel me gedwongen om door te lopen en een plekje te zoeken. Sam schuift naast me. Ik ga achterstevoren op mijn stoel zitten en scan de hele bus. Nee, het ziet er echt naar uit dat ze er niet bij is. Hoe kan dat nou? Ze zei gisteren dat ze ook zou gaan raften. En als ze in Argeles zit, kan ze geen andere excursie bedoeld hebben dan deze. Ze zei het zelfs nog: ,,Wat leuk, misschien kunnen we kijken of we bij elkaar in het bootje kunnen komen!” Zo te zien komt daar niets van terecht. Of ze moet zich al die tijd verstopt hebben en opeens opduiken.
,,Zie je haar niet?” vraagt Sam meelevend. Ik schud mijn hoofd. ,,Misschien is ze niet lekker na al die drank die jullie gisteren naar binnen gegoten hebben,” grinnikt Sam. ,,Die trouwens voor ons bedoeld was.” Shit, dat is waar ook. Ik lach guitig op de manier die Sam altijd onweerstaanbaar lijkt te vinden. ,,Ik weet het. Sorry.” Ze glimlacht terug. ,,Geeft niet, hoor. All is fair in love and war.” Ze zet haar grote zonnebril op en pakt haar mp3-speler. Gelukkig; geen oeverloze verhalen deze busreis. Ze zou trouwens best eens gelijk kunnen hebben. Sophie en ik hebben gisteren aardig wat gedronken. Het zou heel goed kunnen dat ze daar ziek van geworden is, al leek ze helemaal niet dronken. Maar misschien is zij gewoon één van die mensen bij wie dat later inslaat. Ja, dat moet het zijn. Ik heb haar veel te dronken gevoerd. Stom. Misschien kan ik op de terugweg in Argeles uitstappen en haar opzoeken. Het is tenslotte wel min of meer mijn schuld dat ze ziek geworden is. Hoe ik terugkom naar Canet, zie ik dan wel weer. Misschien kan ik liften. Dat vind ik altijd leuk; je weet nooit bij wie je in de auto terecht komt. Het enige nadeel is natuurlijk dat mijn Frans belabberd is.
Ik leun met mijn hoofd tegen het raampje, doe mijn ogen dicht en probeer nog wat rust te pakken. Maar het wil niet echt lukken. De bus hobbelt en mijn hoofd slaat steeds tegen het raam aan. Bovendien erger ik me wezenloos aan het gekwebbel van de twee meisjes achter ons. Ik draai me om. ,,Sorry, maar zouden jullie alsjeblieft even stil willen zijn?” Ze zwijgen en staren me verbluft aan. ,,Nou zeg,” zegt ze ene dan. ,,Wij zijn ook voor onze lol op vakantie, hoor. We gaan echt niet stoppen met praten omdat dat jou beter uitkomt.” ,,Ik ben ook voor mijn lol op vakantie,” breng ik er tegenin. ,,Dus probeer op z’n minst wat zachter te praten zodat ik nog een beetje kan slapen.” Ze kijken me nog eens minachtend aan, maar dempen wel hun stem. Voor zo lang het duurt. Binnen vijf minuten zitten ze weer op hun oude volume. Ik heb niet de energie om er nog een keer iets van te zeggen. Ik houd mijn ogen dicht. Al is het alleen maar om niet te zien dat Digna’s nieuwe vakantieliefde wél is komen opdagen. En dat ze naast hem zit, aan de andere kant van het gangpad.

54. Sam
Ik kijk opzij naar Micha en zoek een mooi liedje uit op mijn mp3-speler. Een liedje dat mooi genoeg is om dit lieve moment te illustreren. Micha, die naast me zit te slapen. Terwijl Sophie in geen velden of wegen te bekennen is. Maar ik moet toegeven dat ik daar ook wel een klein beetje de hand in heb gehad. Of ik daar nou trots op ben, weet ik niet. Ik hou mezelf voor dat ik het voor Micha’s eigen bestwil heb gegaan. Ik bedoel, die Sophie is overduidelijk niet te vertrouwen. Hij is verliefd, dus hij ziet dat niet, maar vrouwen zien dat wel. In één oogopslag zelfs. Sophie is typisch zo’n meisje dat elke jongen kan krijgen die ze maar wil. En daar zal ze gebruik van maken ook. Om het slachtoffer als een baksteen te laten vallen als ze een leuker exemplaar tegenkomt. En we zitten hier in Zuid-Frankrijk, dus dat zal ongetwijfeld binnen de kortste keren gebeuren. Ik wil niet dat dat Micha overkomt. Bovendien kan ik die Sophie er gewoon niet bij gebruiken. Deze vakantie is Micha gewoon van mij, punt. En het ging goed, tot hij haar tegenkwam. Het leek alsof hij me mijn schandelijke dronkenschap van de vorige avond vergeven had. Hij zocht weer een beetje toenadering. Dat laat ik mooi niet verpesten door een trut met een boblijn.
Dus gisteren besloot ik na mijn vijfde glaasje wijn dat het vechten of vluchten zou zijn. En dit keer koos ik voor vechten. Toen Micha nog even naar de wc was voor we de bus in gingen, sprak ik haar aan. ,,Hé, jij bent toch dat meisje dat bij Micha zat vanavond?” Ze keek een beetje verstoord op; ze was duidelijk niet meer helemaal nuchter. Maar ik glimlachte vriendelijk naar haar. ,,Ik ben een vriendin van Micha. Sam.” Ik stak mijn hand uit. ,,Sophie,” zei ze kort, terwijl ze mijn hand schudde. Ze keek me achterdochtig aan. ,,Ik vind jouw haar echt geweldig,” zei ik, om haar vertrouwen te winnen. Ze glimlachte dunnetjes. ,,Dank je.” ,,Ik wou dat dat met mijn haar kon,” zuchtte ik. ,,Maar dat zou meteen alle kanten uit springen. Ik zou er niet uitzien.” Ze grinnikte. ,,Ik heb gewoon slap haar. Dit is het enige wat ermee kan.” Begin tegen een meisje over kapsels en je hebt een gesprek. ,,Ga je morgen ook mee raften?” vroeg ik, nu we toch aan het praten waren. Ze knikte en lachte verlegen. ,,Ik zou eerst niet gaan, maar nu Micha ook gaat vind ik het wel leuk.” Het was een schot voor open doel. ,,Oh, maar voor Micha moet je het niet doen, hoor,” zei ik. Het was eruit voor ik het wist. Ik moest wel verder gaan. ,,Je moet een beetje afstandelijk doen. Als je te needy bent, is hij je binnen de kortste keren zat. Dat heb ik al zo vaak zien gebeuren.” Ze fronste haar wenkbrauwen. ,,Zo kwam hij helemaal niet over vanavond.” ,,Nee, maar weet je zoiets ooit van tevoren?” zei ik, rollend met mijn ogen alsof het compleet logisch was allemaal. ,,Zie het als een goed advies. Ik ken hem al jaren, weet je.”
Toen kwam Micha uit de wc. Ik durfde hem en Sophie niet meer alleen te laten, uit angst dat ze hem zou vertellen wat ik gezegd had. Maar als een geschenk uit de hemel kwam Sterre aanhollen. ,,Micha, Sam, we moeten opschieten! De buschauffeur zegt dat hij over vijf minuten wegrijdt. Hij leek het te menen.” Micha gaf Sophie een snelle kus. ,,Ik zie je morgen.” Ik gaf haar niet de kans om te antwoorden en trok hem vlug mee.
Het probleem is dat ik me nu echt een vals kreng voel. Een intrigante. Ik heb gewoon zitten stoken. En ik bedoelde het helemaal niet zo. Ik wilde haar gewoon een beetje ontmoedigen. Ik had niet het plan om haar tegen hem op te zetten. Maar blijkbaar heb ik dat toch gedaan. Want ze is er niet. Ze heeft mijn advies ter harte genomen. Of misschien is ze wel echt ziek. Maar die kans lijkt me klein. Ze maakte helemaal geen dronken indruk. Als zij ziek is van de drank, had ik gisteren alcoholvergiftiging moeten hebben. Ik zucht. Nee, het is me gelukt. En het gekke is dat ik er helemaal niet zo blij meer mee ben.

55. Wouter
Ik voel me nu al plakkerig, en de dag is nog maar net begonnen. Ik heb begrepen dat de busreis twee uur geduurd heeft, maar ik heb het grootste deel van de tijd geslapen. Comfortabel was anders, maar ik was kapot. Nu doet mijn nek pijn en ben ik een beetje licht in mijn hoofd. Het is alsof de wereld aan me voorbij gaat. Alsof ik alleen maar kijk en niet echt meedoe. Maar net als de anderen loop ik het pad af, naar beneden, waar de raftinstructeurs op ons wachten. Nou ja, wachten… zo te zien zijn ze nog bezig een groep Duitsers te instrueren.
,,Zo, man,” zegt Micha, die naast me loopt. ,,Ik hoorde dat jij goed bezig was gisteravond.”
,,Inderdaad,” antwoord ik, blij dat hij er zelf over begonnen is. Ik paste ervoor om het hem te gaan vertellen, als een peuter die trots aan zijn ouders vertelt dat hij gepoept heeft. ,,Hoe was ze?” vraagt Micha. Ik haal mijn schouders op. ,,Hoe bedoel je, hoe was ze?”
,,Nou, kon ze een beetje goed zoenen?”
Dat weet ik eigenlijk niet. Ik heb in mijn leven te weinig gezoend om een definitie van “goed zoenen” te kunnen hebben. En eerlijk gezegd kan ik me er ook niet al teveel van herinneren. Ik weet dat het lang geduurd moet hebben, want dat heeft iedereen tegen me gezegd. ,,Jullie bléven maar doorgaan!” Maar in mijn herinnering is het een wazig moment. Een kort, wazig moment. Het beangstigt me dat het blijkbaar zo lang geduurd heeft. Wat is er allemaal gebeurd dat ik me niet kan herinneren? Maar ik knik stoer. ,,Ja, zeker wel.”
,,Mooi man,” zegt Micha. Hij klinkt tevreden, alsof hij denkt: mijn werk zit erop. Niet dat hij zoveel gedaan heeft. Het bier heeft meer geholpen dan hij. ,,En komt er nog een vervolg op, denk je?” Goeie vraag. Ik pijnig mijn hersenen. Waarom kan ik me niets herinneren waaruit het antwoord op die vraag valt af te leiden? Weer haal ik – zogenaamd onverschillig – mijn schouders op. ,,Ik weet het niet.” Want opeens was ze weg. In mijn herinnering, dan. Ik kan me geen afscheid herinneren. Geen afspraken, geen beloftes. Maar dat hoeft niet te betekenen dat ze er niet geweest zijn. Ik vind het eng. Ik wil weten wat er allemaal gebeurd is, maar waarschijnlijk kom ik daar nooit meer achter. Ik heb dit nog nooit gehad, een gat in mijn geheugen vanwege drank. Maar dat ga ik Micha niet aan zijn neus hangen. Dan vindt hij me helemaal een loser. Ik moet gewoon hopen dat ik haar nog een keer tegenkom. We gaan vast nog weleens uit, en zo groot is het hier nou ook weer niet, dus dat gebeurt vast nog wel een keer.
,,En jij?” vraag ik Micha, om de aandacht van mezelf af te leiden. ,,Jij was ook goed bezig gisteravond, of niet?” Hij reageert niet zo enthousiast als ik verwacht had. ,,Ja, zeker,” zegt hij. ,,Maar ik had haar hier verwacht, en ze is er niet.” Normaal is het niets voor Micha om daar een probleem van te maken. ,,Misschien heb je haar een beetje te dronken gevoerd,” suggereer ik. Hij knikt. ,,Ja, dat zei Sam ook al. Ik ga straks wel even langs bij haar camping. Stap ik gewoon uit in Argeles in plaats van Canet.”
,,Okee dan,” zeg ik verbaasd. Dit ben ik helemaal niet van Micha gewend. ,,Hoe kom je dan terug?” Hij haalt zijn schouders op. ,,Dat zie ik dan wel weer. Liftend ofzo.” Opeens krijg ik een goed idee. ,,Zal ik met je meegaan? Volgens mij zit mijn vriendinnetje van gisteren ook in Argeles.” Ik weet helemaal niet of dit waar is, maar het zou best kunnen. Dat zou mooi uitkomen. En dan hoeft Micha daarna ook niet helemaal in zijn eentje terug. Micha knikt. ,,Is goed. Komt ook wel mooi uit. Jouw Frans is beter dan dat van mij.” Ik wil net zeggen dat dat ook wel weer meevalt, maar de Duitsers zijn te water gegaan en een klein, hyperactief instructeurtje begint naar ons te zwaaien. ,,May I have your attention plies!” Okee. Genoeg gepiekerd. Tijd om te raften.

56. Digna
Dit is niet zo’n moment waarop ik me elegant, vrouwelijk of sexy voel. Ik voel me eerder het tegenovergestelde daarvan. Ik probeer me in een klammige wetsuit te hijsen terwijl Youri en zijn vrienden me grinnikend gadeslaan. Zij hebben dat onding natuurlijk allang aan weten te krijgen. ,,Je zou me ook kunnen helpen,” zeg ik tegen Youri, en het komt er wat bitser uit dan eigenlijk de bedoeling was. Hij doet een stap naar voren en trekt met één beweging het weerbarstige ritsje dicht. Wauw. Vanuit mijn ooghoek zie ik Micha kijken. Haha, net goed. Zijn blonde schone van gisteravond is niet op komen dagen, heb ik begrepen. En een zwakzinnige kleuter kan zien dat Micha daar niet bepaald blij mee is. Hij is evenmin blij dat mijn nieuwe lover er wél is. Nou ja, lover… dat is misschien een beetje voorbarig. We hebben nog niet eens gezoend. Ik hou niet van bekken in de disco met iemand die ik helemaal niet ken. Want ook al had ik op een gegeven moment het gevoel dat ik hem wél kende, dan nog vind ik het een beetje goedkoop om meteen dezelfde avond met hem te zoenen. Grote kans dat hij hier dan nu niet geweest was, of anders in elk geval een heel stuk verderop. Nee, ik heb het goed aangepakt. Al bestaat hiermee nu natuurlijk wel het risico dat hij me “gewoon aardig” vindt of stiekem homo is. Maar Micha denkt dat hij mijn nieuwe vriendje is, en dat is eigenlijk al mooi genoeg. Ik vind mezelf triest omdat ik er zo over denk, maar ik kan het niet ontkennen: ik ben blij dat ik tegelijk met Micha iemand heb gevonden hier en ik ben nog blijer dat mijn scharrel wel is komen opdagen en die van Micha niet. Het is kinderachtig, maar waar. Ik glimlach lief naar Youri en hoop dat Micha het ziet.
Ik hijs het felgekleurde zwemvest over de wetsuit heen en ontsier mijn hoofd met een afzichtelijke gele helm. Ik zie dat Sterre haar helm ook al op heeft en chagrijnig aan haar haar voelt. Dat wordt nu natuurlijk geplet. Arme, arme Sterre. Wat een tragedie. Ik heb haar maar niet verteld dat Youri gisteravond zei dat hij haar vond overkomen als een arrogante hoer. Ik denk niet dat dat informatie is die ze graag wil krijgen. Micha zou zich kapot lachen als hij het hoorde. Hoewel: misschien zou hij dat een jaar geleden gedaan hebben, maar tegenwoordig betrap ik hem zelf ook weleens op een kwijlende blik richting Sterre. Hij zou misschien nog weleens een gokje met haar wagen als hij niet wist dat ik hem dan in stukjes zou snijden en die stukjes zou voeren aan zijn hond.
Vijf minuten later zien we er allemaal uit als identieke marsmannetjes en luisteren we naar de uitleg die in gebroken Engels gegeven wordt door een brede instructeur die in geval van nood zelf ook wel als boot zou kunnen dienen. Als ik het goed begrijp, lopen we een groter risico dat degene naast ons onze tanden eruit slaat met een peddel, dan dat we worden meegesleurd door de stroming. Ik hups ongeduldig van de ene voet op de andere. Ik wil het water in en wel nu. Eindelijk is de instructeur-in-bootvorm klaar met de uitleg en mogen we de bootjes bestormen. Youri lacht nog even naar me en verdwijnt dan met zijn vrienden naar een boot een stukje verderop. Ik lach terug en loop achter de rest aan naar de boot die Micha schijnbaar heeft uitgekozen.

57. Sterre
We zitten met z’n zevenen in een rubber bootje en we staan op het punt de woest stromende rivier op te varen. Serieus. In een rubber bootje. Ik kijk angstig naar de rotsachtige punten die boven het water uitsteken. De instructeur, die zich heeft voorgesteld als Peuh, of iets dat zo klinkt, ziet mijn bezorgde blik. ,,Don’t worrie, you gonna be fine,” zegt hij geruststellend. Micha lacht een beetje spottend. ,,Kom op Sterre, denk je nou echt dat die boot lek kan gaan? Daar letten ze heus wel op, hoor.” Als hij het zegt klinkt het zo logisch, maar ik weet het zo net nog niet. Misschien tast die vreselijke helm mijn verstand aan. Hij drukt zwaar op mijn hoofd en de bandjes snijden in mijn kin. Ik zou ‘m zelf nooit zo strak vastgemaakt hebben, maar een strenge instructeur liep langs toen ik ermee stond te klooien en gaf er een flinke ruk aan. Het zal wel veilig zijn zo, maar het doet wel pijn.
Ik ben in elk geval blij dat ik niet voorin zit. Die ereplaatsen zijn voor Micha en Digna, die sportievelingen van de groep. Achter Micha zit Wouter en achter Digna zit Thijs. Amy en ik zitten daar weer achter, en achter mij zit Sam. Ik had gedacht dat ze het erg zou vinden om in haar eentje achterin te zitten, maar ze zit vlakbij Peuh en ik zag haar net al verleidelijk met haar ogen knipperen toen hij haar kant op keek. Het deed me goed dat hij er niet echt op leek te reageren.
Plotseling zijn we op het water. Ik slaak een gilletje en ben op slag vergeten hoe ik moet peddelen. Mijn peddel krijgt een harde tik van die van Thijs en Peuh schreeuwt iets naar me. In paniek doe ik maar wat. Blijkbaar is het goed, want Peuh houdt verder zijn mond. Ik kijk strak naar mijn peddel die het water doorklieft. Iedere vezel in mijn lichaam is gespannen. Ik hou eigenlijk helemaal niet zo van water. Ik had niet mee moeten gaan. Dit is absoluut niets voor mij. ,,Right!” roept Peuh, wat betekent dat alleen de mensen aan de rechterkant moeten peddelen. Paniekerig probeer ik me te herinneren aan welke kant ik ook alweer zit. Opgelucht zie ik dat Thijs stoïcijns doorpeddelt. Natuurlijk, wij zijn rechts. Koortsachtig probeer ik weer gelijk te komen met Thijs’ tempo als ik een hand op mijn schouder voel. ,,Blonde girl,” zegt Peuh vriendelijk in zijn gebroken Engels met een zwaar Frans accent. ,,You don’t be scared. Everything allright. You enjoy, yes?” ,,I’m trying to,” zeg ik met een wiebelig stemmetje. ,,Nothing go wrong,” verzekert Peuh me. ,,You gonna have the time of your life, yes? I’m with you.” Ik kijk achterom. Hij kijkt me aan met bezorgde bruine ogen. Plotseling weet ik zeker dat ik van mijn raftinstructeur hou. Ik glimlach naar hem. ,,Okay. I will make this the time of my life.” Hij kucht. ,,You must keep paddling though.” Oh ja. Shit. Beschaamd begin ik weer met peddelen. Maar ik durf nu om me heen te kijken. Het is adembenemend. Aan de ene kant is een bos, aan de andere kant een hele hoge rots, die ver boven ons uittorent. Plotseling voel ik me heel klein. ,,Wat is dit prachtig,” zegt Thijs, die blijkbaar hetzelfde voelt. Ik zucht en voel me plotseling heel gelukkig. Misschien is raften toch wel iets voor mij.

58. Amy
Ik kijk naar de bergen die boven ons uittorenen. Sterre heeft al minstens twintig keer gezegd dat ze raften geweldig vindt en dat ze zich zo klein voelt, maar ik kan alleen maar denken: was Jesse hier maar bij. Hij zou dit geweldig vinden. Ergens voel ik me een beetje gemeen dat ik deze ervaring voor mezelf houd, dat ik hem niet met Jesse kan delen. Misschien moeten we hier volgend jaar samen terugkomen en dit samen overdoen.
Het bootje raakt in een stroomversnelling en iedereen gilt, hoewel we geen van allen bang zijn. Onze instructeur, van wie ik de naam niet heb verstaan, is bij ons. Ik heb het volste vertrouwen in hem. Ik snap niet waarom Sterre in het begin zo bang was. Ze laten je echt niet zomaar met de eerste de beste idioot het water op gaan. Ik ergerde me een beetje omdat ze zich zo aanstelde. Ergernis lijkt te enige emotie te zijn die ik vandaag kan voelen. Verder voel ik me eigenlijk alleen heel erg moe en mat. Het lukt me niet om ergens enthousiasme voor te voelen. Daar ben ik te moe voor. Ik heb de afgelopen dagen gewoon te hard gefeest, denk ik. Dat doe ik normaal nooit. Het is ook eigenlijk helemaal niets voor mij. Ik denk dat ik mezelf gewoon een beetje overschreeuwd heb om Jesse niet te hoeven missen. Maar natuurlijk haalt je gevoel je altijd in: ik mis Jesse nu drie keer zo hard. Ik heb vijfendertig euro voor deze excursie betaald en nu kan ik er niet van genieten. Ik wou dat ik mezelf ertoe kon dwingen, maar zo steek ik nou eenmaal niet in elkaar. Gelukkig maakt niemand er een opmerking over: ze hebben het allemaal te druk met peddelen. Ik kan niet geloven dat sommigen er nog moeite mee hebben. Ik ben wel niet zo sportief, maar dit had ik binnen vijf minuten onder de knie. Hoe moeilijk kan iets zijn? Als hij “left” zegt, moeten de mensen aan de linkerkant van het bootje peddelen, als hij “right” zegt de mensen aan de rechterkant. Als hij niks zegt, moeten we allemaal peddelen. En als hij “bonsai” roept, dreigt er gevaar en moeten we iets ingewikkelds doen wat ik nu alweer vergeten ben. Ik verwacht ook helemaal geen gevaar. Zo wild is deze rivier nou ook weer niet.
,,Right!” roept de instructeur. Ik stop opgelucht met peddelen. Ik was al een beetje moe aan het worden. Even rust. Lang duurt die rust helaas niet: voor ik het weet, roept hij alweer “left!” en moet ik weer aan de bak. Hij schreeuwt een paar bevelen die ik niet helemaal begrijp, en met afgrijzen constateer ik dat onze boot gevaarlijk naar links begint te hellen. Ik slaak een gil, tegelijk met Sam en Sterre. De rest hoor ik alleen maar lachen, de instructeur het hardst. En natuurlijk gebeurt het onvermijdelijke: we slaan om. Het ijskoude water maakt me in één klap wakker. Langzaam voel ik hoe het mijn wetsuit binnendringt. Het is eigenlijk best een lekker gevoel. Ik spat wat water in mijn gezicht, schud mijn hoofd en kijk rond. Het is hier echt prachtig. Zonder Jesse is het dat eigenlijk ook wel. ,,I do that on purpose,” gniffelt de instructeur, als we allemaal het bootje weer in klauteren. ,,So you get used to it.” Ik denk dat ik hem dankbaar moet zijn. Met hernieuwd enthousiasme begin ik te peddelen.